Dziś stoję tam, gdzie śnieg wciąż jeszcze trwa, gdzie mróz maluje powietrze na błękitno, ale światło już dotyka skóry, przypominając, że zmiana jest blisko.
Wśród drzew ubranych w biel, wśród skrzypiących śladów, które nikną z każdym krokiem – znalazłam polanę – przestrzeń oddechu, gdzie cisza nie jest pustką, lecz obecnością tego, co naprawdę moje.
Śnieżne drzewa pochylają się w zadumie, a słońce, choć jeszcze nieśmiałe, przeciera szlak ku temu, co nowe.
Tak i my, prowadzeni przez swojego wewnętrznego pasterza idziemy przez chłody, cienie, przez niepewność, by w końcu stanąć tam, gdzie światło rozpuszcza lęk, gdzie zima ustępuje wiośnie, a droga, choć długa, zawsze prowadzi ku odrodzeniu
Opinie
Na razie nie ma opinii o produkcie.