Opis

Interpretacja: Tak szybko przychodzi pokazanie nagości, a tak trudno rozebrać się z emocji, wystawić na wierzch swoje cienie, pokazać rany i blizny.
Łatwiej się schować za grubą zbroją i udawać, że nie czujesz nic.
Wyobraź sobie jaskinie, w której śpi przerażający smok.
Prawda, to zbudzenie tego śpiącego smoka w jaskini i próba oswojenia go. Ile razy uda się przejść na palcach niezauważonym obok jego groty…?
Ale jak się kiedyś sam obudzi, to na nic nawet najgrubsza zbroja. Obedrze do krwi, rozdrapie wszystkie stare rany, otworzy blizny… a wystarczy go zbudzić celowo i z łagodnością oswoić, poznać… budując swoją siłę na obserwacji tego, gdzie jeszcze śpi w nas ukryty smok.
Choć czasem, kiedy po prostu już sie jest cholernie zmęczonym zwiedzaniem, chciałoby się zwyczajnie o nim nie wiedzieć i przejść obojetnie…
Łatwiej byłoby nie czuć nic, ale ile w tym wszystkim wtedy jest nas, prawdziwych nas…?
Łatwo ubrać drogi płaszcz
i ukryć to, co wewnątrz paskudne.
Takie złudne
– a co!
Ile w tym nas?
Kiedy chowasz łeb w piach
i tańczysz tak
jak ktoś Ci gra
Weź w serce pędzel życia
i wyjdź za ramy, choć raz…
By od tak
tańczyć na wznak
w różu mi dziś do twarzy
nie razi,
nie rozdrapuje już ran,
różowa odwaga
by budzić smoka
drogą do zmian.